Michał Poła komentuje

Zagrożenie dla światowych finansów nie ustało. Choć kryzys kredytowy, który był rdzeniem niedawnej gospodarczej zapaści mamy już za sobą, niebezpieczne okazać się mogą efekty uboczne lekarstw, które władze monetarne w największych gospodarkach już zaaplikowały.

Wielkimi krokami nadchodzi moment, w którym władze wielu państw powinny zacząć ograniczać fiskalne i monetarne impulsy. By niczym rodzic uczący dziecko jeździć na rowerze w pewnym momencie pozwolić mu samodzielnie skonfrontować swoje umiejętności z ziemską grawitacją.

Rynek złota już od dłuższego czasu jest tematem numer jeden w środowisku inwestorów i bardzo wiele wskazuje na to, że będzie zapewne jednym z głównych tematów wigilijnych kolacji w większości domów. To naturalny sygnał ostrzegawczy.

Inwestycje Private Equity nadal w dużej mierze owiane są aurą tajemnicy, choć – paradoksalnie - rzeczą niewyobrażalną jest, by współczesne podręczniki finansów nie poruszały tego zagadnienia. Skąd ta rozbieżność? Dlaczego temat ten polecany jest często inwestorom?

Nie jest ciekawie w obszarze małych przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych. To kolejny argument, że w 2010 roku ożywienie będzie raczej anemiczne.

„L” to obecnie największe obawy Amerykanów. Taki bowiem scenariusz dla PKB szacuje znaczna liczba ekonomistów. Analogie są bardzo przejrzyste. Japończycy od 1989 roku musieli rozprawiać się z podobnym kryzysem, czyli opartym między innymi na wielkiej bańce spekulacyjnej. Efekty tam były marne. Jest jednak kilka czynników, które pozwolą bardziej optymistycznie patrzeć na amerykańską gospodarkę. Warto się nad tym pochylić, bo nadal to, co się dzieje w Stanach w dużej mierze determinuje tempo wzrostu w innych rejonach globu.

W chwili obecnej problem z jedną z największych baniek spekulacyjnych w dziejach ludzkości wydaje się rozwiązany. Oczywiście efekty zapaści na rynku nieruchomości w Stanach Zjednoczonych jeszcze długo będziemy odczuwać, jednak z dużym prawdopodobieństwem spektakularne bankructwa w sektorze bankowym już nam nie zagrażają. Jest lepiej, co odzwierciedlają wzrosty cen wszelkiej maści aktywów. W tych ruchach można się dopatrywać jednak nowych zagrożeń.

Niemal każda nacja ma swoje ulubione sposoby na generowanie atrakcyjnych zysków. Nie mówię tu jednak o najpopularniejszych metodach pomnażania majątku takich jak fundusze inwestycyjne, tylko te organizowane w sposób nietypowy, które przy okazji mogą wywołać uśmiech (również zdziwienia) na twarzy. Mimo to chodzi o prawdziwe pieniądze i prawdziwe zyski.

Największa recesja od czasu zapaści z przełomu lat 20tych i 30tych XX wieku nadal brutalnie rozprawia się z gospodarkami wielu państw. W Europie i Ameryce Północnej martwi narastające w błyskawicznym tempie zadłużenie rządowe, podczas gdy sektor prywatny dopiero rozpoczął lizanie ran. W tym samym czasie ,na Dalekim Wschodzie, „Chiński tygrys” ma się nadzwyczaj dobrze. Powoli jednak wyrastają mu na horyzoncie inne zmartwienia. Można powiedzieć, że im szybciej biegnie, tym bardziej tępe ma pazury Oznacza to, że gospodarka ta już wkrótce może się przegrzać. Czy obawy te są słuszne?

Kwestia nie jest nowa, ponieważ rynek handlu prawami do emisji dwutlenku węgla w Europie jest już niemal dojrzały – funkcjonuje od 2005 roku. Stany Zjednoczone przystąpiły ostatnio do tego „zielonego klubu”. To zwiększy globalny rynek praw do emisji ponad dwukrotnie. Jeżeli proporcjonalnie wzrośnie chęć do obrotu tymi instrumentami na giełdach, stanie się on największym rynkiem towarowym na świecie.